Ik ben Quinty, vrijwilliger bij Coloriet Wijkzorg Dronten

Samen gaan ze vaak even een stukje wandelen. ‘Mevrouw is een beetje angstig met lopen. Ik neem haar dan in de rolstoel mee naar buiten’, vertelt Quinty. ‘Onderweg vertelt ze veel over vroeger, maar ook over wat ze recent beleefd heeft. Ze heeft altijd wel iets te vertellen, en ik luister aandachtig.’

Quinty’s vrienden zien haar als een ‘mensenmens’, en dat klopt ook wel. ‘Ze vinden het knap dat ik er de tijd voor vind’, zegt ze. ‘Maar ik vind eenzaamheid iets heel pijnlijks. Als je geen familie of vrienden hebt, wil je toch je ei kwijt kunnen. Als ik daar iets aan kan doen met een wandeling, een kopje thee en een luisterend oor, dan doe ik dat. Ik zie aan mevrouw Bierstee dat ze ervan opleeft. Bovendien slaapt ze altijd goed, als ik langs ben geweest.’

De studente mbo verpleegkunde vindt dat meer mensen dit vrijwilligerswerk moeten doen. ‘Want iedereen verdient het, om gezien en gehoord te worden. Bovendien biedt het veel voldoening, om een ander mens blij te maken.’