Vrijwilliger Esther Nijenhuis over haar werk in Hospice Polderluwte

Een plek waar aandacht voorop staat

Esther werkte jarenlang in de ouderenzorg, onder andere met mensen met dementie, somatische zorgvragen en mensen in hun laatste levensfase. Juist die palliatieve zorg raakte haar altijd. “In het verpleeghuis had je wel de zorg, maar vaak niet de tijd voor dat stukje extra aandacht,” vertelt ze. “Even naast iemand zitten, een hand vasthouden of gewoon aanwezig zijn. Het leek mij heel mooi om in een hospice te werken.”

Sinds november 2025 is Esther vrijwilliger in de hospice in Lelystad bij Coloriet. “Ik kwam daar echt in een warm nest terecht. Iedereen mag er zijn op zijn eigen manier. Dat voelt heel goed.”

Er zijn voor gasten en naasten

De belangrijkste taak van Esther is eenvoudig en tegelijk heel waardevol: er zijn. Voor de gasten, voor hun naasten en ook voor de zorgcollega’s. Soms haalt ze een ijsje, doet een spelletje, gaat een stukje wandelen met iemand in de rolstoel of maakt ze fruit klaar. Soms blijft ze juist stil naast iemand zitten. “Vandaag heeft iemand trek in een ijsje en morgen zegt iemand, laat mij maar lekker met rust,” zegt Esther.

Kleine wensen, grote betekenis

Ook voor familieleden is de aanwezigheid van de vrijwilligers in Hospice Polderluwte erg waardevol. Naasten zitten soms dagenlang aan het bed van hun dierbare. Esther kan dan aanbieden om even bij de gast te blijven, zodat een familielid naar buiten kan of rustig koffie kan drinken.

Wat Esther het mooiste vindt aan haar vrijwilligerswerk zijn de kleine momenten die veel betekenen. “Als iemand zegt: wat fijn dat u er bent, dan doet dat veel. Soms gaat het om iets kleins, zoals een hand vasthouden of even een kopje koffie halen. Maar als je ziet hoe blij iemand daarvan wordt, dan is dat heel bijzonder.”

Momenten die bijblijven

In Hospice Polderluwte maakt Esther bijzondere momenten mee. Een gast die met de wensambulance naar een visvijver ging, samen met zijn zoon. Achterkleinkinderen die op bezoek kwamen en een steunknuffel mochten uitzoeken. En het uitgeleide doen wanneer iemand is overleden.

“Dat maakt veel indruk,” zegt Esther. “Ook voor vrijwilligers is het afscheid nemen. Als je iemand dan samen uitgeleide kunt doen, helpt dat om het af te sluiten. Het is zo respectvol.”

Sommige momenten vragen juist om stilte. Esther herinnert zich een gast die nauwelijks Nederlands sprak en onrustig werd. “Ik ben naast haar gaan zitten en heb haar hand vastgehouden. Daardoor werd ze rustig. Dan hoef je niets te zeggen. Dan gaat het om het gevoel dat iemand niet alleen is en zich gezien voelt.”

Samen met een warm team

Esther draait meestal twee diensten per week. Er is altijd een zorgprofessional van Coloriet Wijkzorg aanwezig of bereikbaar. “Je staat er nooit alleen voor,” vertelt ze. Ook de vrijwilligers kijken naar elkaar om. Ze dragen informatie zorgvuldig over en houden contact via appgroepen. “Als we lang niets van iemand horen, vragen we even of alles goed gaat? Dat geeft een heel warm gevoel.”

“Kom eens kijken”

Aan mensen die twijfelen om vrijwilliger te worden in het hospice, wil Esther vooral zeggen: kom eens kijken. “Het is bijzonder werk. Natuurlijk moet je kunnen omgaan met rustmomenten en met het feit dat mensen hier overlijden. Maar je krijgt goede begeleiding en volgt daar ook een training voor. Je kunt zóveel betekenen!”

Voor Esther komen in Hospice Polderluwte haar zorgervaring en haarwens om van betekenis te zijn samen. “Ik ben iedere keer blij als ik daar bengeweest. Het geeft zingeving. En ik vind het mooi om mee te werken aan een hospice waar gasten en hun naasten zich gezien en gedragen voelen.”

Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij Hospice Polderluwte? Bekijk hier de vacature.