Vrijwilliger Esther Nijenhuis over haar werk in hospice 't Hofje

Een plek waar aandacht voorop staat

Esther werkte jarenlang in de ouderenzorg, onder andere metmensen met dementie, somatische zorgvragen en mensen in hun laatste levensfase.Juist die palliatieve zorg raakte haar altijd. “In het verpleeghuis had je welde zorg, maar vaak niet de tijd voor dat stukje extra aandacht,” vertelt ze.“Even naast iemand zitten, een hand vasthouden of gewoon aanwezig zijn. Hetleek mij heel mooi om in een hospice te werken.”

Sinds november 2025 is Esther vrijwilliger in de hospice inLelystad bij Coloriet. “Ik kwam daar echt in een warm nest terecht. Iedereenmag er zijn op zijn eigen manier. Dat voelt heel goed.”

Er zijn voor gasten en naasten

De belangrijkste taak van Esther is eenvoudig en tegelijkheel waardevol: er zijn. Voor de gasten, voor hun naasten en ook voor dezorgcollega’s. Soms haalt ze een ijsje, doet een spelletje, gaat een stukjewandelen met iemand in de rolstoel of maakt ze fruit klaar. Soms blijft zejuist stil naast iemand zitten. “Vandaag heeft iemand trek in een ijsje enmorgen zegt iemand, laat mij maar lekker met rust,” zegt Esther.

Kleine wensen, grote betekenis

Ook voor familieleden is de aanwezigheid van devrijwilligers in ’t Hofje erg waardevol. Naasten zitten soms dagenlang aan hetbed van hun dierbare. Esther kan dan aanbieden om even bij de gast te blijven,zodat een familielid naar buiten kan of rustig koffie kan drinken.

Wat Esther het mooiste vindt aan haar vrijwilligerswerkzijn de kleine momenten die veel betekenen. “Als iemand zegt: wat fijn dat u erbent, dan doet dat veel. Soms gaat het om iets kleins, zoals een handvasthouden of even een kopje koffie halen. Maar als je ziet hoe blij iemanddaarvan wordt, dan is dat heel bijzonder.”

Momenten die bijblijven

In ‘t Hofje maakt Esther bijzondere momenten mee. Een gastdie met de wensambulance naar een visvijver ging, samen met zijn zoon.Achterkleinkinderen die op bezoek kwamen en een steunknuffel mochten uitzoeken.En het uitgeleide doen wanneer iemand is overleden.

“Dat maakt veel indruk,” zegt Esther. “Ook voorvrijwilligers is het afscheid nemen. Als je iemand dan samen uitgeleide kuntdoen, helpt dat om het af te sluiten. Het is zo respectvol.”

Sommige momenten vragen juist om stilte. Esther herinnertzich een gast die nauwelijks Nederlands sprak en onrustig werd. “Ik ben naasthaar gaan zitten en heb haar hand vastgehouden. Daardoor werd ze rustig. Danhoef je niets te zeggen. Dan gaat het om het gevoel dat iemand niet alleen isen zich gezien voelt.”

Samen met een warm team

Esther draait meestal twee diensten per week. Er is altijd eenzorgprofessional van Coloriet Wijkzorg aanwezig of bereikbaar. “Je staat ernooit alleen voor,” vertelt ze. Ook de vrijwilligers kijken naar elkaar om. Zedragen informatie zorgvuldig over en houden contact via appgroepen. “Als welang niets van iemand horen, vragen we even of alles goed gaat? Dat geeft eenheel warm gevoel.”

“Kom eens kijken”

Aan mensen die twijfelen om vrijwilliger te worden in hethospice, wil Esther vooral zeggen: kom eens kijken. “Het is bijzonder werk.Natuurlijk moet je kunnen omgaan met rustmomenten en met het feit dat mensenhier overlijden. Maar je krijgt goede begeleiding en volgt daar ook eentraining voor. Je kunt zóveel betekenen!”

Voor Esther komen in ‘t Hofje haar zorgervaring en haarwens om van betekenis te zijn samen. “Ik ben iedere keer blij als ik daar bengeweest. Het geeft zingeving. En ik vind het mooi om mee te werken aan eenhospice waar gasten en hun naasten zich gezien en gedragen voelen.”